Mwah Mwah, huilie huilie

Dat is een beetje de omschrijving van de wedstrijd. Niet een heel enerverende wedstrijd. Een duel dat uiteindelijk door de meest doortastende ploeg is gewonnen en dat waren wij niet.

We deden zeker niet onder voor de Beuk en hebben minimaal zoveel kansen gehad. Dat na een vliegende start van 4-1 de productie lange tijd stokte was de schuld van Mw ’Domme Pech’. Zij liep ons aardig in de weg en de bal ging te vaak op paal en lat.

Achterin was de dekking ook niet super en het 2e kwartier was ronduit rommelig. Die rommelige fase kwamen we ook niet goed door dus en was het ineens 4-8. Kolere.
Gelukkig werd de draad weer opgepakt en pepte men elkaar weer op met voorop Christel die iedereen wakker schudde en bij de les riep.

Het ging de laatste deel van de eerste helft weer gelijk op en gingen rusten met 8-11. Met drie punten verschil, moet er nog van alles mogelijk zijn en was er ‘nothing on the hand’.

De 2e helft hebben we weer met een dikke voldoende afgesloten, maar het gaatje dat de Beuk had geslagen kregen we niet meer dicht. Heel erg zonde, want de 2e helft was toch echt voor WST3.

Iedere keer als we bijna aansluiting hadden, persten zij er weer een doelpuntje bij en bleven we steeds achter de feiten aanlopen. Er zaten vooral bij ons hele mooie doelpunten mee, dat dan weer wel. Weergaloze, snoeiharde doelpunten van Astrid en Suzan waren een genot voor het oog. Anne was weer op haar plekkie in de linkerhoek en prikte er maar liefst 4 in.

Het is gewoon jammer dat we zo moeizaam wedstrijden (niet) over de streep trekken terwijl wij voor iedere tegenstander een ‘pain in the ass’ zijn.
Daarbij is het fijn dat de teamspirit wel prima overeind blijft en we nu ff uithuilen en volgende week tegen Orion weer met vernieuwde goede moed de strijd aangaan

Eindstand 17-20. (Jawel, die drie verdomde punten verschil uit de 1e helft) BAH.