Hoe moet dat nou?........NOU ZO!

Ik moest zonodig dit weekend een weekendje gaan zeilen op het ijselmeer. Dat had 1 nadeel:
IK KON NIET MEE MET MIJN DAMES. Slechte planning, want ik kan me niet heugen dat er een wedstrijd door mij gemist is de laatste seizoenen.

Stoer zei ik tegen mezelf dat het goed voor me zou zijn. Soerin is erbij en Kim zou als assistent fungeren. Zaterdagavond hebben we (geloof) ik een leuk restaurantje gereserveerd en hebben we (geloof ik) ook gezellig gegeten. Alleen de baas had toch de stress in het lijf. Wat gingen de meiden doen? Eerst wat bel/app verkeer over het wedstrijdformulier en daarna steeds onder tafel de telefoon in de gaten houden voor nieuws over de wedstrijd. En dat het spannend was dat lees je hieronder in het stukje van Kim die een prima waarnemer blijkt.

Van uw verslaggever ter plaatse:

Zaterdagavond, Dames 1, Groene Ster, uit. Onze tegenstander is er één met enkele speelsters die van flink hoge divisies af komen. Tegelijkertijd zijn wij niet compleet. Na het beginsignaal start Groene Ster met een 6-0 dekking, waardoor onze schutters mooi kunnen knallen. Het gaat de eerste 10 minuten goed tegen elkaar op. We komen even voor, daarna achter. Het is hard werken, de koppies zien al snel rood, maar even later staan we toch weer een paar punten voor. Dan komen de gele kaarten en 2 minuten onze kant op. ‘Onze Dais’ staat midvoor in plaats van hoek, en langs die muur kom je niet zomaar. Toch moet Daisy na 2 gele kaarten en 2 tijdstraffen tegen het einde van de eerste helft, in dammen. De eerste rode kaart van de competitie hoort toch traditiegetrouw naar haar zuster Jaimy te gaan en die is er niet bij vanavond.

Het wordt onrustig. De tegenstander gaat een paar keer met luide schreeuw tegen de vlakte. Onze meiden staan hun mannetje, al voelen ze dat zelf misschien niet helemaal. De frustraties rondom het fluiten kunnen steeds moeilijker onderdrukt worden. Zeker onze meegereisde nieuwe coach Soerin houdt het niet zen. Esmée grapt dat het maar goed is dat Huibert niet mee kon vanavond anders hadden ze met z'n tweeën staan grommen. De tegenstander loopt in en het lijkt alsof het gedaan is, terwijl we niet door hebben dat we met een doelpunt voorsprong de rust in gaan. Na de irritaties rondom de scheidsrechter geventileerd te hebben, draait Soerin in de kleedkamer de boel om en spoort de meiden aan om door te blijven gaan en dat nog niets vergeven is. Ruststand: 6-7

In de tweede helft is het nog steeds spannend. Ik zie ook geen heil meer in de scheidsrechter. Als we een euro hadden gewed om elke keer dat we voorspelden dat Maria werd afgefloten, hadden we toch een paar pinten kunnen kopen. Soerin wordt flink toegesproken door de scheids, die daar uiteraard niet van onder de indruk is, maar toch toegeeft met nog een laatste 'ON-GE-LO-VE-LIJK'. De scheids draait zich nog een keer om en ik denk, het is gedaan... Maar we konden toch met zijn allen verder. En ondertussen lopen we weer minstens 3 punten voor. Marrit mag nòg een keer 2 minuten uitrusten, dit keer samen met de tegenstander.

Het publiek bemoeit zich er ook flink mee en zeurt tegen ons en de scheidsrechter. Met nog 3 minuten op de klok staan we 2 punten voor. De tegenstander gaat één op één verdedigen. Ik denk bij mezelf, toch geen 2 minuten of penalty's meer tegen hè... Maar volgens mij heeft zelfs Astrid in de laatste twee minuten een tijdstraf gehad en was dus klaar met de wedstrijd. In de laatste 30 seconden kregen we geloof ik ook nog een penalty tegen, maar het was zo enorm spannend, dat ik niet begrijp hoe Huibert normaal deze details onthoudt. Groene Ster komt terug tot één punt verschil, maar dan is opeens het eindsignaal daar. GEWONNEN MET 13-14!

Groetjes Kim

Met een YES, YES, YES verstoorde ik mijn medereizigers en zij moesten even de appjes zien van deze idioot natuurlijk. En daarna kon ik met een gerust hard mijn weekend afmaken.

Dinsdag vollen bak weer aan de slag met Dames 2 tegen Elshout. IK BEN ER WEER BIJ

Huibert