Slechte wedstrijd….of toch niet???

Het was me weer een strijd. De Clash tegen Dongen afgelopen zaterdag. Zij kwamen op volle oorlogssterkte en ik telde zeker 4 andere speelsters dan bij de thuiswedstrijd. Wij daarin tegen zijn al weken aan het ‘kwakkelen’ en dat heeft zijn uitwerkingen op de resultaten.

Het is makkelijk om excuses te zoeken maar een verklaring is er wel. Als je speelt met meiden die allemaal willen maar bijna stuk voor stuk een blessure hebben, dan is het een klein wonder dat we gespeeld hebben zoals gisterenavond

Sanne speelt met een liesblessure, Jaimy werkt keihard met een enkelblessure, Wendy komt terug van een voetblessure, Daisy speelde met een ingetapte hand en heeft al een tijdje last van haar benen, Astrid heeft een kneuzing aan haar bovenbeen, Anne wordt veel gemangeld op de cirkel en heeft een schouderblessure. Dan is er Fijke die noodgedwongen niet kan trainen en alleen wedstrijden speelt. Suzan die speelde blessurevrij net als de meiden B die met ons meededen.

Als je deze info hebt aan het begin van een wedstrijd, dan kijk je er toch heel anders tegenaan.

Werken, werken en nog eens werken, daar moeten we het nu van hebben. Niet teveel fouten maken, want dat kost teveel energie.

De wedstrijd begon zeer defensief met moeilijk te passeren dekkingen. Na 10 minuten spelen was het pas 1-1. Het ging daarna nog lang gelijk op tot 3-3 en toen werd het wat slordig. Stiekem liep dongen uit naar 3-6, maar de meiden pakten het fantastisch op en verraste mij en Dongen door een tandje bij te schakelen en er vlak voor rust 7-6 van te maken.

Er zat wel geloof op de gezichtjes. Gezien het forse collectief Dongen hadden we dat eigenlijk niet verwacht. Als we zo zouden doorpakken en de boel achter dicht zouden houden, dan was er misschien wel een resultaat te halen.

Gelijk vanaf het begin zette we aan en geloof het of niet maar met vele goede aanvallen stond er even 11-8 op het scorebord. Dongen ging harder spelen en vooral sneller. We konden het met moeite pareren tot 12-11 en toen was de fysiek van de meiden op. Dat zag ik mn. aan het (niet) terugverdedigen. Dit zag er aan de zijlijn uit als het weggeven van de wedstrijd, maar (ondanks het feit dat het ook gewoon goed verzorgd moet zijn) lag het dit keer aan het moe gestreden zijn.

Ik heb geen kwalitatief goede wedstrijd gezien, maar wel een spannende strijd. Het was hard maar sportief aan beide zijden.

Het verschil was uiteindelijk maar 2 punten 13-15, maar ja toch weer verlies helaas.

Er is hard gewerkt en Imme, Naomi en Esmee, passen goed in het team als we ze nodig hebben en dat is wel fijn om te zien. In de eerste helft heeft b.v. Naomi het even moeilijk gehad in de linkerhoek. De 2e helft heeft ze er bijna 20 minuten gespeeld en haar tegenstander is er niet 1 keer langs gekomen. Ik bedoel maar.

Nu even wonden likken. Deze week doen we rustig aan, zodat de ‘wonden’ ook wat rust kunnen krijgen. Zondag geen wedstrijd en daarna pakken we de strijdbijl weer op!

Huibert